افسون رز سرخ

 یا علی /

ای باغبان درختان ایمان /

جا برای من گنجشک زیاد است ولی/

                                                          به درختان خیابان تو عادت کردم...

با شور حسینى و صلابت حسنى در سوگ علی می‏گرییم، و به امید کرمش احیاء

می‏کنیم... دعایتان توشه‏ی بی‏برگی ما ...

گنج بودن و در ویرانه ها فراموش ماندن

رنج بزرگی است علم بودن و عالم نداشتن

علم بودن و عالم نیافتن

زیبا بودن و نادیده ماندن

فریاد بودن وناشنیده ماندن

نور بودن وروشن نکردن

آتش بودن وگرم نساختن

عشق بودن ودلی نیافتن

روح بون وکالبدی نبودن

چشمه بودن وتشنه ای ندیدن

پیام بودن وپیامبر بودن وکسی نداشتن

مثنوی بودن و خواننده ای ندیدن ،

چنگ بودن و پنجه ی نوازنده ای نبودن...

چه بگویم ؟ خدا بودن و انسان نداشتن

انسان بی خود

(دکتر علی شریعتی) 

که بس فاصله است بین ما

تو آن سو چشم ها به دنبال خود داری و

من اینسو در پی یک نگاه تو میسوزم

با قلبی خسته از ناملایمات روزگار

وای بر من اگر تو آن گم کرده ام باشی

که تو آنسو با غروری به سختی سنگ

و من اینسو با غروری خرد شده

در انتظار گوشه چشمی

تو با لبانی خندان به وسعت آسمان

و من با لبانی به ظاهر خندان

وای بر من که اگر تو آن گم کرده ام باشی

که بس دور است بین ما

و سخت است عاشق گشتن و عاشق نمودن...

پیش چشم خورشید

                          درمسیر باران

                                         فصل بی برگی مرد

                                 ذوب شد هیبت برف

                                                                            کوه سرما پژمرد

پیش چشم خورشید

                           مهربانتر شد خاک

دلنشین تر شد دشت

                           چشمه جوشید ازسنگ

                                                            باغ شد رنگارنگ

درسراپرده گل

                 بلبل آواز شکفتن سرداد

خواند از فصل بهار و باران

                                                              گفت از تاب و تب دلداران

امیدوارم:

که هر روزمان نو روز باشد.

که نوروز برایمان سرشار از برکت و رحمت باشد.

که دنیای مان شاد و شادیمان به اندازه ی یک دنیا شود.

که رویاهای خوب و قشنگمان به حقیقت بپیوندند.

که خداوند هرچه به ما ارزانی می دارد لیاقت و ظرفیتش را نیز عطا کند.

 قلب شب، تاريك و چشم ماه، روشن . . .

كنار پنجره ی دل، تنها نشسته ام و

از سوز سرماى تنهايى، قلم در دست هايم به رقص درآمده . . .

يك دنيا حرف است برای نوشتن ولی كو رَمق . . .

با تهديد دلم چه كنم كه نفس نفس زنان ندا می دهد ،

يا بنويس يا تحمّل كن بی قراريم را . . .

ای كـاش !!!

ای كاش می شد نوشت و مچاله كرد و دورانداخت ،

حسرت وصف ناشدنی لحظه های ازدست رفته را . . .

سهم قلمم جز سكوت چيزی نبود . . .

به اجبار خواستم شروع كنم به نوشتن ،

ولی باران چشم هايم پيش دستی كرد و

به روی گونه هايم نوشت آنچه را بايد می نوشت . . .

زيباست نه ؟؟؟

قطره هايی پر از حرف، پراز گلايه، لبريز از شكوه وعظمت لحظه های با تو بودن . . .

هيچ قلم و دستی نمی توانست به اين آراستگی ،‌ صفحات دفتر دلم را بيارايد . . .

كمی آرام شدم . . !

گويی عطش دل، تشنه ی همين چند قطره باران بود . . .

اين آرامش چند ثانيه ای را مديون توام  چشم های بارانی  !!!

صدای در می آيد . . .

كيست كه حلقه بر در مى زند صدايش آشناست . . .

آری آشنای هميشگی من است . . .

غــــم   . . .

سلام بر تو ای يار ديرينه ی من . . .

چه شده كه اين روزها دمادم به سراغ قلب بغض آلود من می آيی ؟؟؟

سينه ی كسی جز من گنجايش وسعت تو را ندارد ؟؟؟

دوستت دارم نه فقط به خاطر وفايت كه هر لحظه به پيشم می آيی ؛

بلكه به اين خاطر كه تنها يادگار لحظه های خوش گذشته امی . . .

لحظه هايی پر از شور و اشتياق ،لبريز از رنگ آبی عـشق ،

لبالب از شادی های بی ريا و انتظار برای نقش بستن غنچه لبخند بر لبان او . . .

انتخابت عاليست . . .

جايی بهتر از اينجا برايت وجود ندارد همدم من . . .

تنها نيستی نترس . . .

دو قدم آن طرف تر چيزيست كه تو را با من آشنا كرد . . .

 عــــشق . . .

در عجبم . . .

نمی دانم چرا دلی كه بزرگی تو را نيز كنار وسعت نانوشتنی عشق جا داده است ؛

اينقدر از تنگی می نالد . . .

ماجرا تكراریست . . .

باز هم همان طوفان بی انصاف . . .

طوفانی كه شبانه در كمين تنها شدنم می نشيند تا گريزان بيايد و

خرابه های دلم را به آوار بكشاند . . .

در تكاپوی يافتن پناهگاهم ولی جايی نيست ؛

اگر هم هست می گويند سهم تو نيست ، شايد سندش به نام ديگریست . . .

ناچار گوشه كناری می یابم و بر تنهايى خود سكوت می كنم . . .

كی صبح می شود ؟؟؟

 زمان در خواب است و انتظار بی پايان . . .

ديدن صبح برایم رويايی بيش نيست . . .

خورشيدی كه وجودش غربت يخ زده ام را آب می كرد ،

ديرگاهيست كه ديگر بر تاريكيم طلوع نمی كند . . .

شايد اين طوفان ها عاقبت به تصوير محو زندگيم پايان ببخشند ،

ولی در انتظار صبح می مانم ؛

امــيد زيبــاست  !!!

زيرنگاه مات ماه يخ مى زنيم

و كسى غريبیمان را لبخند نمى زند

تنها چاه هم آوای بغض گلوگيرمان مى شود

تصويرآرزويم را در كدام آينه ببينم

وقتى كه هر لحظه سنگى پرتاب شده

وآرزويم هزار تكه مى شود ...

                    تواین روزای غم زده هوای گریه با منه

دوباره گریه ام میگیره وقتی که یادت می کنم

                     سخته چقدر مجبور باشم بغضمو پنهون بکنم

دوباره شاکی می شم و هی زیر لب غر می زنم

                     از دست این فاصله ها به سیم آخر می زنم

کاشکی می شد به رویاهام رنگ حقیقت بزنم

                        با توئه مغرور عزیز یه دل سیر حرف بزنم

اونوقت می بینی که من از منجونم دیوونه ترم

                            نگاه مهربونتو به قیمت جون می خرم

هرروزرابا دلهره ی از دست دادن به شب رساندن

هرروزمنتظرم...

منتظر روزی که شروع یک زندگی پایان زندگیم باشد...

آه سخت است...

بازهم خیالت آمد

 تو کوچه پس کوچه های یاد تو قدم  زدیم

باران بارید ...

                        قطره قطره و چکه چکه 

  قلب زخمی ام را زیر باران گرفتم

         گرم بود می خواستم باران خنکش کند

                            قلبم سوخت...

    باران مثل نمک شور بود

شاید باران نبود

          حتما" باران نبود

                               اشک بود

آسمان دلم بدجور می بارید...

اگر زمان به عقب بازگردد اگر امروز جایش را به دیروز بدهد...

اگر به زمانی بازگردم که هنوز قلبم تنها بود

به زمانی که عقل حاکم بودو عشق در خواب...

 به روزایی که بدون عشق تو عبث سر می شد

بازهم تنها به تو می اندیشیدم.

به تو که حسرت احساس شیرین کنارت بودن را برایم به ارمغان آوردی

به تو که صدای شکستن غرورم را شنیدی و برویت نیاوردی

به تویی دل می بستم که دلبسته ی دیگری هستی...

بازهم به سراغ تو و عشق یکطرفه ات می آمدم

به یاد داری تکه کاغذی را که در دیدار اول و آخرمان برایم به یادگار گذاشتی؟

من هرروز و هر شب هزاران بار جای دستان آبی تورا روی سطر سطرکاغذ می بویم و می بوسم.

عطر دستات  روی خطوط کاغذ کمرنگ شده 

دلم هوای مهربونیتو کرده

به امید دیدار ...

سلام به دوستای با معرفت که انقدر به ما سر می زنن .

تورو خدا شرمندمون نکنین با تند تند سرزدنتون خجالتمون می دیدن

آخرین دلنوشتمو براتون گذاشتم و منتظر نظراتتون هستم...

بی ستاره

منم اون تنهای تنها                     بی ستاره توی شبها

اونکه عادت شده واسش               حسرت و خلوت با غم ها

منم اون مونده تو بارون                   تک و تنها تو خیابون

اونکه شد یه روزی عاشق                 تویه یک نگاه و آسون

منم اون عاشق خسته                  اونی که دلش شکسته

اونکه گم شد توی چشمات               منتظر برات نشسته

تابیای آروم بگیره                                ازوجودت جون بگیره

توخیابون زیر بارون                             دست گرمتو بگیره    

                                                                                      تیر۸۸

گفتی عاشقی کدومه چیزی ازعشق نمی دونی

گفتم با تموم حسم با تو با شم توبهشتم

گفتی هیچ فرقی نداره من اسیرسرنوشتم

زیرآوار غرورت ، موندمو چیزی نگفتم

تا بفهمی پای عشقت وایسادم، تکون نخوردم

توی آسمون این دل جزتوهیج ستاره ای نیست

روی این لبای بسته جزتو اسم دیگه ای نیست

می دونم غریبه بودم من بااون قلب کوچیکت

میرم اما آرزومه همیشه خوشی نسیبت

                                                                                   خرداد88